Warning: unlink(/home/database/goodreads.com/27775250.db): No such file or directory in /home/www/html/wp-includes/class-bots-singgle.php on line 308
[Reading] ➶ صدای پای آب By Sohrab Sepehri – Webcambestmilf.info

صدای پای آب

صدای پای آب Amazing Books, صدای پای آب Author Sohrab Sepehri This Is Very Good And Becomes The Main Topic To Read, The Readers Are Very Takjup And Always Take Inspiration From The Contents Of The Book صدای پای آب, Essay By Sohrab Sepehri. Is Now On Our Website And You Can Download It By Register What Are You Waiting For? Please Read And Make A Refission For You


سهراب سپهری (۱۵ مهر ۱۳۰۷ در کاشان – ۱ اردیبهشت ۱۳۵۹ در تهران) شاعر و نقاش ایرانی بود. او از مهم‌ترین شاعران معاصر ایران است و شعرهایش به زبان‌های بسیاری از جمله انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی ترجمه شده‌است. وی پس از ابتلا به بیماری سرطان خون در بیمارستان پارس تهران درگذشت.

دورهٔ ابتدایی را در دبستان خیام کاشان (شهید مدرّس فعلی) (۱۳۱۹) و متوسّطه را در دبیرستان پهلوی کاشان خرداد ۱۳۲۲ گذراند و پس از فارغ‌التحصیلی در دورهٔ دوسالهٔ دانشسرای مقدماتی پسران به استخدام ادارهٔ فرهنگ کاشان درآمد.در شهریور ۱۳۲۷ در امتحانات ششم ادبی شرکت نمود و دیپلم دوره دبیرستان خود را دریافت کرد. سپس به تهران آمد و در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و هم زمان به استخدام شرکت نفت در تهران درآمد که پس از ۸ ماه استعفا داد. سپهری در سال ۱۳۳۰ نخستین مجموعهٔ شعر نیمایی خود را به نام مرگ رنگ منتشر کرد. در سال ۱۳۳۲ از دانشکده هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد و نشان درجه اول علمی را دریافت کرد. در همین سال در چند نمایشگاه نقاشی در تهران شرکت نمود و نیز دومین مجموعهٔ شعر خود را با عنوان زندگی خواب‌ها منتشر کرد. در آذر ۱۳۳۳ در ادارهٔ کل هنرهای زیبا (فرهنگ و هنر) در قسمت موزه‌ها شروع به کار کرد و در هنرستان‌های هنرهای زیبا نیز به تدریس می‌پرداخت

[Reading] ➶ صدای پای آب By Sohrab Sepehri – Webcambestmilf.info

10 thoughts on “صدای پای آب

  1. says:

    Sound of Water's Foot-step = The Footsteps of Water, Sohrab Sepehri
    I am a native of Kashan
    Time is not so bad to me
    I own a loaf of bread, a bit of intelligence, a tiny amount of taste!
    I possess a mother better than the leaf
    Friends, better than the running brook

    And a God who is nearby
    Within these gillyflowers, at the foot of yonder lofty oak,
    On the stream's awareness, on the plant's law

    I am a Muslim
    The rose is my Qebleh
    The spring my prayer-carpet
    The light, my prayer stone
    The field my prostrate place
    I take ablution with the heartbeat of windows
    Moon flows into my prayer, gently it flows
    The rock is visible from behind my prayer
    All particles of my prayer are illuminated
    I pray when the wind calls for prayer
    From the cypress tree’s minaret
    I practice my ritual when weeds say God is Greater
    When wave raises

    My Ka’ba is beside the brook
    My Ka’ba is beneath the acacia
    My Ka’ba is lid the breeze, blowing from garden to garden from one town to another town

    My Black Stone is light of the garden

    I’m a native of Kashan
    I’m a painter
    Now and then I build a cage by paint, sell it to you to refresh your heart
    With the song of anemone which is imprisoned in it
    What a faint dream, What a dream I know
    My music is lifeless
    I know well, my painting pond contains no fishes

    I’m a native of Kashan.
    The breeze might go
    To a plant in India, to an earthenware from Sialk
    The breeze may reach a prostitute in Bokhara city

    My father died before twice migrating swallows
    Before twice snows,
    Before twice sleeping under the moonlight
    The sky was blue when my father died
    Unaware my mother jumped from sleep, my sister grew prettier,
    When my father died, the constables were all poets
    The grocer asked me, “How much melons you want to buy?”

    I asked him, “How much is the price of one once of contentment?”

    My father used to paint
    He used to make tars, played the Tar too
    He was a calligrapher

    Our garden stood on the shadowy side of wisdom
    Our garden was the interweaving point of feeling and plants
    Our garden was the point where looks Cage and Mirror met
    Our garden was perhaps an arc of the green circle of happiness
    On that day I was munching the unripe fruit of God in my sleep
    I would drink water unphilosophically
    I picked up mulberries unscientifically
    As soon as the pomegranate cracked hands turned to jets of desire
    As soon as the lark sung, the chest burnt from delight
    now and then loneliness rubbed its face against the windowpane
    desire would come and put its arms around the sense’s neck
    thought played
    Like looked like a vernal rainfall, a plane tree full of starlings
    Life then was a line of light and doll
    An armful of liberty
    Life then was a pond of music

    Gradually the baby tiptoed away in the alleys of dragonflies
    I packed my things and went to a town of light thoughts
    My heart with the alienation of dragonflies

    I went as to the party thrown by the world
    I went to the field of sorrow
    To the garden of mysticism
    I went to the illuminated veranda of knowledge
    I mounted the stairs of religion
    To the end of the doubt’s alley,
    To the cool air of independence
    To the wet night of kindness
    I went to visit somebody at the other side of love
    I went and went up to the woman
    To the lamp of pleasure
    To the silence of desire
    To the loud voice of loneliness

    I saw many things on earth
    I saw a child who sniffed the moon
    I saw a gateless cage in which light was fluttering a flight of stairs that love was mounted to the roof of heaven
    I saw a woman pounding light in a mortar
    At noon there was bread, vegetables, distance of gillyflower in their tables, and a hot bowl of kindness

    I saw a beggar who hardly begged for the song of the swallow
    And a garbage man who was praying by the skin of a melon

    I saw lambs that were eating balloons
    I saw an ass that understood the alfalfa
    In the pasturage of advice I saw a well-fed cow

    I saw a poet addressing the lily as “your highness”

    I saw a book whose words were all made of crystal a paper made of spring
    A museum far from the grass
    A mosque far distant from water
    I saw the bed of a disappointed theologian, a picture full of questions

    I saw a mule loaded with compositions
    A camel loaded with an empty basket of advice and proverbs
    I saw a scholar loaded with “tanana-ha-yahu”

    I saw a train transporting light
    I saw a train transporting jurisprudence and how heavy it moved?
    A train was transporting policies (and how empty it was?)
    I saw a train transporting the seeds of water lily and the song of canary
    And an airplane whose windowpane at that elevated height
    Displayed dust
    The hoopoe’s crest
    Spots on the butterfly’s wing
    A frog’s reflection in the pond
    And the passage of a fly in the alley of solitude
    I saw the bright desire of a sparrow when she was descending to the ground from the plane tree
    And the maturity of sun
    And the beautiful copulation of the doll and down

    I saw a flight of stairs leading to the hotbed of lust
    To the cellar of alcohol
    To the law of rose’s decay
    To the understanding of the arithmetic of life
    To the rooftops of revelation
    To the platform of illumination

    Down below
    My mother was washing the cups in the memory of river

    The town was visible
    The geometric growth of cement, iron, stone
    Rooftops of hundreds buses void of pigeons
    A florist putting his flowers on sale
    A poet tying a swing between two lilac trees
    A boy throwing stones at the school wall
    A kid spitting on an apricot on his father’s faded prayer carpet
    A goat drinking from the Caspian on a map

    A clothes-line was visible, an impatient bracelet

    A cartwheel that pined for the horse to stop
    The horse pining for the cartman to sleep
    The cartman pining for death

    Love was visible, wave were visible,
    Snow was visible, friendship too
    The word was visible
    Water was visible and the reflection of objects in the water
    The cool shade of cells in the heat of blood
    The wet side of life
    East of human inherent sorrow
    The season of idling in the alley of woman
    Scent of solitude in the alley of seasons

    A fan was visible in the summer’s hand

    The seed’s journey to flowering
    The ivy’s journey from house to house
    The moon’s journey into the pond
    The eruption of the flower of regret from earth
    The downpour of young vine from the wall
    The rain of dewdrops over the sleep’s bridge
    The leap of joy from the swamp of death
    The passage of accident from behind word

    The battle of a hole with the pleasing light
    The battle of a stair against the long leg of sun
    The battle of solitude with a song
    The beautiful battle of pears against an empty basket
    The bloody battle of pomegranate against the jaws
    The battle of Nazi’s against the sensitive plant
    The battle of a parrot against eloquence
    The battle of a forehead against the coldness of prayer-stone

    The attack of mosque tiles prostrations
    The attack of wind to the ascension of soap bubbles
    The attack of army of butterflies with the pest control program
    The attack of dragon flies to the row of pipe installers
    The attack of reed pens on lead letters
    The attack of work ton the poet’s jaw

    The conquest of century by a poem
    The conquest of a garden by a starling
    The conquest of an alley by an exchange of salutations
    The conquest of a town by three or four wooden horse riders
    The conquest of New Near by two dolls and a ball

    A ratchet murdered on the mattress in the afternoon
    A story murdered on the mouth of the alley of sleep
    A sorrow murdered by the command of song
    A moonshine murdered by the command of neon light
    An oak murdered by the government
    A melancholy poet murdered by the snowdrop (gole yakh)

    The entire face of earth was visible
    Order walked in the Greek Alley
    The bat hooting in the hanging garden
    The wind was blowing a sheaf of history’s straws on Kheibar Pass towards east
    A boat carrying flowers on the calm Lake Negueen
    An eternal lamp was burning at the mouth of each street in Banares

    I saw people
    I saw towns
    I saw fields and alleys
    I saw water, I saw earth
    I saw light and darkness
    And plants in the light and plants in the darkness
    Animals in light, animals in the darkness
    And man in the light and man in the darkness

    I’m a native of Kashan but
    My hometown is not Kashan
    My hometown has been lost
    Overcome with fever and with impatience
    I have built another house on the other side of house

    In this house I feel closer to the moist obscurity of grass
    I can hear the garden breathing
    And the sound of darkness when dropping from a leaf
    And the sound of a light coughing from behind a tree
    I can hear the sniffing of water at through the crack of each rock
    I can hear swallows dripping down from the spring’s ceiling
    And the clear sound of opening and closing windows of solitude
    And the pure sound of love vaguely casting off its skin
    And the condensation of longing to fly in the wing
    And the cracking of the soul’s resistance
    I can hear the sound of footsteps of longing
    And the sound of footsteps of blood’s law in the vein
    The pulse of dawn in the pigeon’s well
    The heartbeat of Thursday evening
    The flow of clove pink in thought
    The pure neigh of truth from distance
    I can hear the blowing of the female
    And the sound of the shoe of faith in the alley of longing
    And the sound of rainfall on the eyelid of the love’s body
    Over the sad music of puberty
    Over the song of pomegranate groves
    And the sound of shattering of glass in the evening the tearing of the paper beauty
    And filling and refilling of cup of nostalgia from the wind

    I am close to the beginning of earth
    I pick up the pulse of flowers
    I am familiar with the wet fate of water and the green habit of the tree

    My soul flows towards the new direction of objects my soul is young
    My soul sometimes coughs from joy
    My soul is idle
    It counts raindrops, the holes in bricks,
    My soul is sometimes true as a rock on the road

    I haven’t seen two poplars to be enemies
    I haven’t seen a willow selling its shade to the ground
    The elm tree freely bestows its branch to the crow wherever there is a leaf my passion blossoms a poppy bush has bathed me in the flow of existence

    I know the weight of the dawn like the wing of an insect
    I listen to the music of growth like a flowerpot like a basketful of fruit I have high fever to ripen
    I stand on the border of languor in the tavern
    Like a building at the edge of the sea I am anxious about the long eternal waves

    Sun as much as you want, union as much as you wish, multiplication as much as you want

    I am content with an apple
    And with smelling of chamomile plant
    I am content with a mirror, a pure relationship
    I won’t laugh if the balloon bursts
    I won’t laugh if a philosophy halves the moon
    I know the flapping found of quail’s wings
    The color of bustard’s belly, footprints of mountain goat
    I well know where rhubarbs grow
    When starlings comes, when partridges sing,
    When falcons die
    I know well the meaning of moon in a sleeping desert
    Death in the stalks of desire
    And raspberries of pleasure in the mouth of copulation

    Life is a pleasant custom
    Life wears wings as wide as death
    It leaps to the dimensions of love
    Life is nothing that might from my mind and your mind in the tip of habit’s shelf
    Life is the attraction of a hand that reaps
    Life is the first black fig in the acrid mouth of summer
    Life is the dimension of a tree in the eyes of an insect
    Life is the experience of bat in the darkness
    Life is a strange sense experienced by a migrating bird
    Life is the whistling of a train ringing in the sleep of a bridge
    Life is like looking at a garden through the closed window of an airplane
    The news of a rocket flying to the space
    Touching the solitude of moon
    The thought of smelling the flower in other planets

    Life is washing a plate

    Life is finding a penny in the street gutter
    Life is the square of the mirror
    Life is the flower multiplied to eternity
    Life is the earth multiplied in our heartbeats
    Life is a simple and monotonous geometry of breaths

    Where I am, let it be so
    The sky is mine
    The window, thought, air, love, earth is mine
    What signifies?
    If mushrooms of nostalgia
    Sometimes grow?

    I don’t know
    Why some say that the horse is a noble animal, the pigeon is beautiful
    And why no vulture dwells in any person’s cage
    I wonder why the clover is interior to alfalfa
    One must wash eyes, look differently to things words must be washed
    The word must be wind itself, the word must be the rain itself

    One must shut umbrellas
    One must walk in the rain
    One must carry the thought, the recollection in the rain
    One must go walk in the rain with all the townsfolk
    One must see friends in the rain
    One must search love in the rain
    One must sleep with a woman in the rain
    One must play in the rain
    One must write, talk and plant lotus flowers in the rain
    Life is repeated wetting
    Life is swimming in the pond of present

    Let’s undress
    The brook is a step away

    Let’s taste light
    Let’s weigh the night of a village, and the dream of a gazelle
    Let’s feel the warmth of the stork’s nest
    Let’s not step on the law of meadow
    Let’s open the knot of taste in the vineyard
    And open our mouths when the moon emerges
    Let’s not say that moon is a bad thing
    Let’s not say that the glowworm is ignorant of the garden’s insight

    And bring a basket
    Take all this red, all this green

    Let’s eat bread and cheese in mornings
    And plant a sapling at every pitch of a sentence
    And pour the seed of silence between two syllables
    Let’s not read a book in which the wind doesn’t blow
    And a book in which the skin of dew is not wet
    And a book in which cells are dimensionless
    Let’s not wish the mosquito to fly from the fingertip of nature
    Let’s not wish the leopard to exit from the gate of creation
    We should understand that life would miss something if now worm existed
    And the law of the tree would be damaged of no caterpillars existed
    And our hands would seek after something if death didn’t exist
    Let’s understand that the living logic of flight would change if there was no light
    Let’s understand that there was a vacuum in the thought of seas when no corals were born

    And let’s not ask where are we
    Let’s smell the fresh petunias in the hospital

    Let’s not ask where is the jet of fortune
    Let’s not ask why the heart of truth is blue
    Let’s not ask what breeze, what nights enjoyed our forefathers enjoyed
    Behind us no living space exists
    Behind us sings no bird
    Behind us now wind blows
    Behind us the green window of poplar is shut
    Behind us dust has settled over every whirligig
    Behind us lies the fatigue of history
    Behind us the memory of wave pours cold shells of silence

    Let’s walk to the beach
    Let’s cast the net in the water
    And catch freshness from water

    Let’s pick up a pebble from the ground
    Feel the weight of existence

    Let’s not abuse moonshine if we suffer from fever
    (Occasionally I have observed the moon descending during fever
    And reaching the hand of the roof of heaven
    I have noticed the goldfinch singing better
    Sometimes the wound beneath my foot
    Has taught the ups and downs of earth
    Sometimes in my sickbed the dimension of the rose has multiplied
    And the diameter of orange has increased, the radius of lantern too)
    And let’s not fear death
    (Death is not the end of pigeon
    Death is not the cricket’s inversion
    Death flows in the mind of acacia
    Death dwells in the pleasant climate of mind
    Death speak of morning within the nature of village night
    Death comes into the mouth with the bunch of grapes
    Death sings in red larynx of throat
    Death is responsible for the beauty of butterfly’s wing
    Death sometimes picks up basis
    Death sometimes empties vodka
    Death sometimes sit in the shade, watching us and we all know
    The lungs of pleasures is full of oxygen of death)

    Let’s not shut the door to living speech of destiny which we hear from behind the hedges of sound

    Let’s remove the curtains
    Let’s allow our feeling to drink fresh air
    Let’s allow puberty to dwell under any bush it wishes
    Let’s allow instinct to play
    Let’s allow all it to take off its shoes and leap over the flowers following seasons
    Let’s allow solitude to sing a song
    To write something
    To go to the street

    Let’s be plain
    Let’s be plain whether in front of the teller’s window or under a tree

    It is not our business to fathom the mystery of rose
    Perhaps our business is to float within the magic of the rose
    Camp behind wisdom
    Wash our hands in the ecstasy of a leaf and waling to the table
    And be born again when the sun rises in the mornings
    Let’s allow our excitement to fly
    Let’s pour water upon the perception of space, color, sound and the window of flowers
    Let’s set heaven between two syllables of existence
    Let’s is fill and empty our lungs with eternity
    Let’s lift down the burden of knowledge from the shoulders of the swallow
    Let’s take back our name from the cloud
    From the plane tree, mosquito, summer
    Let’s mount to the height of kindness of the wet feet of rain
    Let’s open the door open the door to mankind, light, plants and inspects

    Or business is perhaps
    To run between the lotus flower and the century after the sound of truth
    Kashan, Chenar Village, summer 1994.
    تاریخ نخستین خوانش: در ماه ژانویه سال 2001 میلادی
    عنوان: صدای پای آب؛ شاعر: سهراب سپهری؛ تهران، دوره دوم شماره سوم مجله آرش، 1344؛ موضوع: سرگذشتنامه ی خویشنگاشت و منظوم سهراب - سده 20 م
    تهران، دارینوش، 1375؛ در 48 ص، شابک: 9645563399؛ چاپ سوم 1390؛
    منظومه ی «صدای پای آب» در تابستان سال 1343 هجری خورشیدی در «روستای چنار» آفریده میشود
    در نبندیم به روی سخن زنده ی تقدیر که از پشت چپرهای صدا میشنویم، پرده را برداریم: بگذاریم که احساس هوایی بخورد: انتهای شعر اهل کاشانم
    ا. شربیانی

  2. says:

    Sada-ye Pa-ye Sohrab = The Sound of Sohrab's Step, Sohrâb Sepehrî
    Sohrab Sepehri (October 7, 1928 – April 21, 1980) was a notable Iranian poet and a painter. He was born in Kashan, Iran. He is considered to be one of the five most famous Iranian poets who have practiced modern poetry. Other practitioners of this form were Nima Youshij, Ahmad Shamlou, Mehdi Akhavan-Sales, and Forough Farrokhzad.
    تاریخ نخستین خوانش: چهارم ماه فوریه سال 2008 میلادی
    عنوان: صدای پای سهراب؛ شاعر: سهراب سپهری؛ برگزینش اشعار و ترجمه: مهدی افشار؛ تهران، نامک، پارسه، 1386؛ در 132 ص، مصور، عکس؛ شابک: 9789646895454؛ چاپ دیگر: تهران، کتاب پارسه، 1388، شابک: 9786005026122؛ موضوع: شعر شاعران معاصر ایرانی - ترجمه از فارسی به انگلیسی قرن 20 م
    ا. شربیانی

  3. says:

    به جرات می‌تونم بگم شاید بهترین کتاب شعر سهراب و جز بهترین کتاب‌های شعری که تو زندگیم خوندم...
    این کتاب رو بارها و بارها خوندم و بارها و بارها خواهم خوند و هر بار مست می‌شم از لذت و رها شدن...
    قطعا عالی بودن این دفتر شعر تو ستاره‌های اینجا جا نمی‌شه!
    یادگاری از کتاب:
    و خدایی که در این نزدیکی است:
    لای این شب‌بوها، پای آن کاج بلند.
    در نمازم جریان دارد ماه، جریان دارد طیف.
    من از او پرسیدم: دل خوش سیری چند؟
    نسبم شاید برسد
    به گیاهی در هند، به سفالینه‌ای از خاک «سیلک».
    نسبم شاید، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد.
    گاه تنهایی، صورتش را به پس پنجره می‌چسبانید.
    شوق می‌آمد، دست در گردن حس می‌انداخت.
    زندگی چیزی بود، مثل یک بارش عید،
    یک چنار پر سار.
    من قطاری‌دیدم، فقه می‌برد و چه سنگین می‌رفت.
    من قطاری دیدم، که سیاست می‌برد (و‌ چه خالی می‌رفت.)
    زندگی چیزی نیست، که لب طاقچه‌ی عادت از یاد من و تو برود...
    هر کجا هستم، باشم،
    آسمان مال من است.
    پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است.
    چه اهمیت دارد
    گاه اگر می‌رویند
    قارچ‌های غربت؟
    من نمی‌دانم
    که چرا می‌گویند: اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست.
    و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست.
    گل شبدر چه کم از لاله‌ی قرمز دارد.
    چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید.
    واژه‌ها را باید شست.
    واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد.
    چترها را باید بست.
    زیر باران باید رفت.
    فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد.
    با همه مردم شهر، زیر باران باید رفت.
    دوست را، زیر باران باید دید.
    عشق را، زیر باران باید جست.
    زندگی تر شدن پی در پی
    زندگی آب‌تنی کردن در حوضچه‌ی «اکنون» است.
    و بکاریم نهالی سر هر پیچ کلام.
    و بپاشیم میان دو هجا تخم سکوت.
    لب دریا برویم،
    تور در آب بیندازیم
    و بگیریم طراوت را از آب.
    ریگی از روی زمین برداریم
    وزن بودن را احساس کنیم.
    کار ما نیست شناسایی «راز» گل سرخ،
    کار ما شاید این است
    که در «افسون» گل سرخ شناور باشیم.
    کار ما شاید این است
    که میان گل نیلوفر و قرن
    پی آواز حقیقت بدویم.

  4. says:

    زندگی رسمِ خوشایندی‌ ست
    زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ
    پرشی دارد اندازه‌ی عشق
    زندگی چیزی نیست، که لب طاقچه‌ ی عادت از یاد من و تو برود
    زندگی جذبه‌ ی دستی است که می‌ چیند
    زندگی نوبرِ انجیرِ سیاه، که در دهانِ گَسِ تابستان است
    زندگی، بُعدِ درخت است به چشم حشره
    زندگی تجربه‌ی شب‌ پره در تاریکی‌ ست
    زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد
    زندگی سوت قطاری است که در خوابِ پُلی می‌ پیچد
    زندگی دیدنِ یک باغچه از شیشه‌ی مسدود هواپیماست
    خبرِ رفتن موشک به فضا
    لمسِ تنهاییِ ماه، فکرِ بوییدن گُل در کره‌ ای دیگر

    زندگی شستنِ یک بشقاب است

    زندگی یافتنِ سکه‌ ی دهشاهی در جوی خیابان است
    زندگی مجذور آینه است
    زندگی گُل به توان ابدیت
    زندگی ضرب زمین در ضربانِ دل ما
    زندگی هندسه‌ ی ساده و یکسانِ نفس‌ هاست

    هر کجا هستم، باشم
    آسمان مال من است
    پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است
    چه اهمیت دارد
    گاه اگر می‌رویند
    قارچ‌های غربت؟

    شعر های بی نظیر سهراب و صدای پر احساس خسرو شکیبایی ترکیب خارق العاده ایه
    یادمه اولین بار که نسخه صوتی کتاب رو گوش کردم این قدر لذت بردم که بعد از اون بارها و بارها اون رو گوش می کردم
    پیشنهاد می کنم ترکیب بی نظیر و تکرار نشدنی شعر سهراب و صدای زنده یاد خسرو شکیبایی رو از دست ندید

  5. says:

    صدای پای آب(تقدیم به مادر)

    مادری دارم,بهتر از برگ درخت
    دوستانی,بهتر از آب روان

    زندگی چیزی بود,مثل یک بارش عید,یک چنار پر سار
    زندگی در آن وقت,صفی از نور و عروسک بود
    یک بغل ازادی بود
    زندگی در ان وقت,حوض موسیقی بود..

    من به مهمانی دنیا رفتم:
    من به دشت اندوه,
    من به باغ عرفان,
    به ایوان چراغانی دانش رفتم
    من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق
    رفتم تا چراغ لذت,
    تا سکوت خواهش
    تا صدای پر تنهایی..
    چیز ها دیدم در روی زمین:
    قفسی بی در دیدم که در ان,روشنی پرپر میزد...
    گدایی دیدم,دربه در می رفت و اواز چکاوک می خواست
    سپوری دیدم به پوسته خربزه می برد نماز
    من الاغی دیدم,که ینجه را می فهمید
    در چراگاه (نصیحت) گاوی دیدم سیر..

    شاعری دیدم هنگام خطاب,به گل سوسن میگفت((شما))
    موزه ای دیدم دور از سبزه,
    مسجدی دور از اب.
    سر بالین فقیهی نومید ,کوزه ای دیدم لبریز از سوال

    و هواپیمایی که در ان اوج هزاران پایی
    خاک از شیشه ان پیدا بود
    کاکل پوپک,
    خال های پر پروانه
    و عبور مگس از کوچه تنهایی
    خواهش روشن یک گنجشک,وقتی از روی چناری به زمین می اید
    و بلوغ خورشید
    و هم اغوشی زیبای عروسک باصبح

    مادرم آن پایین
    استکان ها را در شط خاطره میشست

    شهر پیدا بود:
    چرخ یک گاری در حسرت واماندن اسب,
    اسب در حسرت خوابیدن گاری چی,
    مرد گاری چی در حسرت مرگ

    اهل کاشانم اما
    شهر من کاشان نیست
    شهر من گم شده است
    من با تاب,من با تب
    خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ام

    زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ
    پرشی دارد اندازه عشق
    زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.

  6. says:

    کار ما شاید این است
    که میان گل نیلوفر و قرن
    پی آواز حقیقت بدویم.

  7. says:

    چیزی ندارم بگم جز این که در افسون شعرهای "سهراب" (و اعجاز صدای خسرو شکیبایی) شناور بودم و هستم و خواهم ماند

    .چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید
    .واژه ها را باید شست
    .واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد

    .چترها را باید بست
    .زیر باران باید رفت
    .فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد
    .با همه مردم شهر، زیر باران باید رفت
    .دوست را زیر باران باید دید
    .عشق را زیر باران باید جست
    .زیر باران باید با زن خوابید
    .زیر باران باید بازی کرد
    .زیر باران باید چيز نوشت، حرف زد، نيلوفر کاشت
    ،زندگی تر شدن پی در پی
    .زندگی آب تنی کردن در حوضچه "اکنون" است

    :رخت ها را بکنيم
    ...آب در یک قدمی است

  8. says:

    رخت ها را بكنيم
    آب در يك قدمي است.

    روشني را بچشيم.
    شب يك دهكده را وزن كنيم، خواب يك آهو را

    مثل هميشه بعد از خوندن هر شهر سهراب، وارد يك خلاء شدم ، سرشار از آرامش❤️

  9. says:

    من به مهمانی دنیا رفتم‌:
    من به دشت اندوه‌،
    من به باغ عرفان‌،
    من به ایوان چراغانی دانش رفتم‌.
    رفتم از پله مذهب بالا.
    تا ته کوچه شک ،
    تا هوای خنک استغنا،
    تا شب خیس محبت رفتم‌.
    من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق‌.
    رفتم‌، رفتم تا زن‌،
    تا چراغ لذت‌،
    تا سکوت خواهش‌،
    تا صدای پر تنهایی‌.

    زندگی رسم خوشایندی است‌.
    زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ‌،
    پرشی دارد اندازه عشق‌.
    زندگی چیزی نیست ، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو
    زندگی جذبه دستی است که می چیند.
    زندگی نوبر انجیر سیاه ، که در دهان گس تابستان است‌.
    زندگی ، بعد درخت است به چشم حشره‌.
    زندگی تجربه شب پره در تاریکی است‌.
    زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.
    زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.
    زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست‌.
    خبر رفتن موشک به فضا،
    لمس تنهایی «ماه» ، فکر بوییدن گل در کره ای دیگر.
    زندگی شستن یک بشقاب است‌.
    زندگی یافتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است‌.
    زندگی «مجذور» آینه است‌.
    زندگی گل به «توان» ابدیت‌،
    زندگی «ضرب» زمین در ضربان دل ما،
    زندگی « هندسه» ساده و یکسان نفسهاست‌.

    چترها را باید بست‌.
    زیر باران باید رفت‌.
    فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد.
    با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت‌.
    دوست را، زیر باران باید دید.
    عشق را، زیر باران باید جست‌.
    زیر باران باید با زن خوابید.
    زیر باران باید بازی کرد.
    زیر باران باید چیز نوشت‌، حرف زد، نیلوفر کاشت
    زندگی تر شدن پی در پی ،
    زندگی آب تنی کردن در حوضچه «اکنون» است‌.

    و نترسیم از مرگ
    مرگ پایان کبوتر نیست‌.
    مرگ وارونه یک زنجره نیست‌.
    مرگ در ذهن اقاقی جاری است‌.
    مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد.
    مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید.
    مرگ با خوشه انگور می آید به دهان‌.
    مرگ در حنجره سرخ – گلو می خواند.
    مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است‌.
    مرگ گاهی ریحان می چیند.
    مرگ گاهی ودکا می نوشد.
    گاه در سایه است به ما می نگرد.
    و همه می دانیم
    ریه های لذت ، پر اکسیژن مرگ است‌.

    پرده را برداریم :
    بگذاریم که احساس هوایی بخورد.
    بگذاریم بلوغ ، زیر هر بوته که می خواهد بیتوته کند.
    بگذاریم غریزه پی بازی برود.
    کفش ها را بکند، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد.
    بگذاریم که تنهایی آواز بخواند.
    چیز بنویسد.
    به خیابان برود.

    ساده باشیم‌.
    ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت‌.

  10. says:

    İranda "yeni şiir"in kafiyesiz, vezinsiz şairi diye biliniyor Sohrab Sepehri. Şiirlerinde herhangi bir ritm ya da kalıba bağlı olmayan özgür bir anlatım var. Daha önce hiçbir şairde görmediğim, ancak okununca anlaşılabilecek doğal ve yalın bir benzetme tarzı var; kendine özgü şiir anlayışını bu benzetmelerle oluşturmuş.
    Son olarak yanı başımızda duran, binlerce yıllık bir kültüre ve edebiyata sahip, kültürümüzü de derinden etkilemiş fars mirasını boş vermeyin, iyi okumalar...

    "Köprü üzerindeki küçük kızın boynuna yıldız asacağım.
    Tüm bedduaları dudaklardan toplayacağım.
    Tüm duvarları yıkacağım.
    Yolkesicilere söyleyeceğim: Yükü gülümseme olan kervan geldi!"
    (kitaptan bir dize)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *